تعهدات بدهی وثیقه شده: تعریف، مزایا و معایب

[ad_1]

  • یک تعهد بدهی وثیقه (CDO) یک محصول اعتباری ساختاریافته است که دارایی ها را جمع کرده و آنها را برای فروش به سرمایه گذاران نهادی بسته بندی می کند.
  • دارایی هایی که پشتیبان این اوراق هستند به عنوان وثیقه ای عمل می کنند که به CDO ها ارزش می دهد.
  • تحقیقات نشان داد که CDOها در قلب بحران مالی 2007-2008 قرار داشتند.

هنگامی که وام مسکن دریافت می کنید، خانه شما به عنوان وثیقه برای وام عمل می کند. همانطور که وام مسکن را بازپرداخت می کنید، وام دهنده شما (و همه نهادهای دیگری که دستی در وام مسکن شما دارند) در هر پرداخت پول به دست می آورند. اگر پرداخت را متوقف کنید، وام دهنده شما می تواند خانه شما را بگیرد و بفروشد تا زیان های خود را جبران کند.

به همین ترتیب، سرمایه‌گذاران می‌توانند تعهدات بدهی وثیقه‌شده را خریداری کنند و به دارایی‌های درون آن‌ها برای عمل به عنوان وثیقه در صورت نکول وام گیرندگان اصلی تکیه کنند.

تعهد بدهی وثیقه چیست؟

تعهد بدهی وثیقه ای (CDO) نوعی اوراق بهادار است که ارزش خود را از دارایی های پایه به دست می آورد. این دارایی ها می تواند شامل وام مسکن تجاری یا مسکونی، اوراق قرضه، وام خودرو، وام دانشجویی و انواع دیگر بدهی باشد.

دارایی ها ادغام شده و در محصولی بسته بندی می شوند که می تواند به عنوان دارایی مولد درآمد به سرمایه گذاران فروخته شود. بازپرداخت وعده داده شده بدهی اصلی به عنوان وثیقه عمل می کند.

CDO ها چگونه کار می کنند؟

بانک‌های سرمایه‌گذاری، بانک‌های خرده‌فروشی، بانک‌های تجاری و سایر مؤسسات مالی CDO را برای فروش در بازار ثانویه ایجاد می‌کنند. از آنجایی که این ابزارها بسیار پیچیده هستند، برای بسته بندی بدهی و ارزش گذاری بسته های وام هایی که یک CDO را تشکیل می دهند، به مدل سازی کامپیوتری پیچیده و تیمی از تحلیلگران کمی نیاز است.

سپس به تعدادی متخصص نیاز است تا امنیت را به بازار عرضه کنند. مدیر CDO بدهی را به عنوان وثیقه انتخاب می کند، که می تواند هر چیزی از وام مسکن، وام دانشجویی و وام خودرو گرفته تا کارت اعتباری یا بدهی شرکت باشد. هنگامی که مدیر CDO بدهی را برای تجمیع انتخاب کرد، بانک های سرمایه گذاری می توانند برای ساختار دادن به اوراق بهادار کار کنند. آژانس های رتبه بندی، مانند Standard & Poors و Moody’s، رتبه های اعتباری را به CDO اختصاص می دهند.

در نهایت، CDO به سرمایه گذاران نهادی مانند صندوق های بازنشستگی، شرکت های بیمه، مدیران سرمایه گذاری و صندوق های تامینی فروخته می شود. این سرمایه گذاران اغلب CDO را می خرند به این امید که بازدهی بالاتری نسبت به پرتفوی با درآمد ثابت خود با سررسید مشابه ارائه دهند. CDO برای سرمایه گذاران خرد در دسترس نیست و معمولاً به سرمایه گذاران نهادی در مقادیری به ارزش میلیون ها دلار فروخته می شود.

نحوه ساختار CDO ها

بازار CDO ها وجود دارد زیرا این اوراق بهادار جریان های نقدی را برای مالک تضمین می کند. با این حال، این جریان های نقدی وابسته به جریان های نقدی از وام گیرنده اصلی است. هنگامی که CDO به سررسید می رسد، سرمایه گذار با نرخ کوپن اعلام شده و همچنین اصل سرمایه دریافت می کند. اکثر CDO ها در ده سالگی بالغ می شوند.

CDO ها به بخش هایی تقسیم می شوند که هر کدام سطح متفاوتی از ریسک را منعکس می کنند. بخش‌های ارشد با رتبه‌بندی اعتباری در سطح سرمایه‌گذاری و احتمال نکول کمتر، کم‌خطرترین هستند. در صورتی که وام نتواند بدهی داشته باشد، دارندگان ترانشه ارشد در صف اول قرار دارند که از وثیقه اساسی پرداخت می‌شوند. پرداخت با توجه به رتبه بندی های اعتباری ترانش ها ادامه می یابد و آخرین قسط با کمترین رتبه پرداخت می شود.

سهم میزانسن بین بدهی اصلی و فرعی است. ترانش های میزانسن از B تا BBB رتبه بندی می شوند. در صورت نکول، میزان امتیاز قبل از قسط های تابعه (جونیور) پرداخت می شود. مانند هر اوراق بهادار با درآمد ثابت، امن‌ترین قسط کمترین نرخ کوپن را متحمل می‌شود، در حالی که بدهی‌های خردسال دارای نرخ کوپن بالاتری خواهند بود زیرا بیشترین خطر نکول را به همراه دارد.

آیا CDOها مسئول بحران مالی جهانی بودند؟

اولین تعهدات بدهی وثیقه شده توسط Drexel Burnham Lambert در دهه 1980 ایجاد شد، زمانی که وال استریت در حال شکوفایی بود. این بانک هم برای تجارت اوراق قرضه ناخواسته خود شناخته شده بود و هم مایکل میلکن را استخدام می کرد که نقش مهمی در توسعه بازار اوراق قرضه ناخواسته داشت و بعداً به دلیل نقض قوانین اوراق بهادار به زندان افتاد.

علاقه به CDO ها در دهه 1990 کاهش یافت، اما در اوایل دهه 2000 به طور قابل توجهی افزایش یافت. فروش CDO از 30 میلیارد دلار در سال 2003 به 225 میلیارد دلار در سال 2006 رسید. ایالات متحده در حال تجربه یک رونق در بازار مسکن بود و موسسات مالی با سرعتی سریع CDO های پشتوانه وام مسکن را ایجاد کردند. خریداران خانه با نرخ بهره پایین، اعتبار آسان و مقررات کمی تشویق شدند. در سال‌های 2003-2004، بانک‌ها به وام‌های مسکن به عنوان منبع جدید وثیقه روی آوردند.

در بازار گران‌فروشی، بانک‌ها وام‌های رهنی را به وام‌گیرندگانی پیشنهاد می‌کردند که هرگز طبق استانداردهای قبلی واجد شرایط نبودند. فرآیند پذیره نویسی به قدری سست شد که در بسیاری از موارد حتی نیازی به مستندات کامل درآمد نبود. وام مسکن با نرخ قابل تنظیم (ARM) حتی برای وام گیرندگان کم اعتبار خطرناک تر بود. آنها نرخ های بهره بسیار پایینی را برای چند سال اول وام مسکن ارائه کردند که پس از آن می توانست چند سال بعد به شدت افزایش یابد.

CDOهای صادر شده قبل از بحران مالی جهانی عمدتاً شامل اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن فرعی بودند و اوراقی که توسط سایر CDOها پشتیبانی می شدند نیز رایج بودند. در سال 2006، نزدیک به 70٪ وثیقه CDO جدید شامل وام های رهنی زیربنایی بود، در حالی که 15٪ با سایر CDO ها وثیقه شدند.

تا سال 2006، بانک‌های سرمایه‌گذاری برای حمایت از کسب‌وکار CDO به استقراض با وثیقه کوتاه‌مدت روی آوردند. به طور متوسط، آنها هر شب بیش از 25 درصد ترازنامه خود را می چرخانند. هنگامی که حباب مسکن ترکید، عدم اطمینان در مورد قیمت گذاری دارایی ها وام دهندگان را به قطع استقراض شبانه سوق داد و بانک ها را با سرمایه اندک در معرض کاهش قیمت دارایی ها قرار داد. تجارت CDO متوقف شد و تنها با مداخله فدرال رزرو خرید CDOs بود که بازار را احیا کرد.

همانطور که دکتر رابرت جانسون، استاد امور مالی در دانشکده بازرگانی هایدر دانشگاه کریتون، توضیح می‌دهد: «تحلیل و ارزش‌گذاری CDOها بسیار دشوار است. مدل‌های صادرکننده همبستگی بین وام‌های مسکن بسته‌شده در CDO را در نظر نگرفتند. در رویدادی مانند رکود اقتصادی. ، وام های مسکن هماهنگ حرکت می کنند.”

تجزیه و تحلیل پس از بحران نشان داد که CDOها در قلب بحران مالی قرار دارند. صادرکنندگان و سرمایه گذاران هشدارهای مربوط به بمب ساعتی CDO را نادیده گرفتند و در درک و مدیریت ریسک شکست خوردند. ترازنامه بانک ها اغلب شفاف نبود و موسسات در سراسر صنعت عمیقاً به هم مرتبط بودند. تریلیون ها دلار اوراق بهادار مخاطره آمیز با پشتوانه وام مسکن در سراسر سیستم مالی جا افتاده بود.

همه چیز در مارس 2008 به سرانجام رسید، زمانی که Bear Stearns خود را تقریباً بدون نقد دید. این شرکت در مواجهه با ورشکستگی، خود را به جی پی مورگان فروخت. Lehman Brothers نزدیک به سقوط بود. تنها مداخله دولت بود که نظام مالی و اقتصاد را از فروپاشی نجات داد. یک برنامه کمک مالی دولتی به نفع برخی نهادها بود که “بسیار بزرگ برای شکست” در نظر گرفته شدند.

مزایا و معایب CDO ها

مانند همه دارایی ها، CDO ها مزایا و معایبی دارند. جانسون از تنوع به عنوان یک مزیت یاد می کند. او می‌گوید: «CDO‌ها با دسته‌بندی بدهی‌ها و توزیع آن روی بسیاری از وام‌های مسکن ایجاد می‌شوند. بنابراین سرمایه‌گذار در معرض طیف وسیعی از سطوح ریسک قرار می‌گیرد».

با استفاده از CDO، بانک های تجاری و خرده فروشی می توانند ریسک ترازنامه خود را کاهش دهند. آنها همچنین می توانند برای به دست آوردن نقدینگی دارایی های غیر نقدشونده را با CDO ها مبادله کنند. بانک‌ها می‌توانند از نقدینگی اضافی برای گسترش وام‌دهی و ایجاد درآمد استفاده کنند.

CDO ها دو نقطه ضعف اصلی دارند. اولین مورد پیچیدگی آنهاست که تحلیل و ارزش گذاری آنها را بسیار چالش برانگیز می کند. CDOها همچنین در برابر ریسک بازپرداخت آسیب پذیر هستند، زیرا وام گیرنده اصلی می تواند بازپرداخت اصل سرمایه را انتخاب کند، بنابراین سرمایه گذار را از جریان نقدی که معمولاً تا سررسید ادامه دارد، محروم می کند.

پس از بحران مالی، CDOها تحت نظارت شدید قرار گرفتند. نتیجه اصلاحات داد-فرانک وال استریت و قانون حمایت از مصرف کننده در سال 2010 بود. این قانون منجر به اصلاحات نظارتی گسترده ای شد که هدف آن تضمین این بود که کشور هرگز بحران دیگری مانند سال های 2007-2008 را تجربه نکند.

از جمله اقدامات دیگر، این قانون برای محافظت از سرمایه گذاران، افزایش افشای اطلاعات، نیاز به حفظ ریسک و تحمیل الزامات سرمایه طراحی شده است. برای اینکه «پوست در بازی» داشته باشند، باید مبتکران درصد مشخصی از یک موضوع CDO را حفظ کنند. سرمایه گذاران در اوراق بهادار با پشتوانه دارایی اکنون ملزم به نگهداری سرمایه بیشتری نسبت به زمانی هستند که در سایر طبقات دارایی سرمایه گذاری می کردند. پس از تصویب داد فرانک، بازار از سال 2011 شاهد افزایش مداوم در انتشار CDO بوده است.

در سال 2017 تلاش هایی برای تضعیف این قانون انجام شد و در سال 2018، رئیس جمهور دونالد ترامپ قانون رشد اقتصادی، کمک های نظارتی و حمایت از مصرف کننده را امضا کرد. این قانون جدید بسیاری از مؤسسات مالی را از مقررات داد فرانک مستثنی کرد.

خط پایین

تعهدات بدهی وثیقه شده اهداف مختلفی را دنبال می کند. آنها به مؤسسات مالی اجازه می دهند بدهی خود را از ترازنامه خود خارج کنند تا نقدینگی به دست آورند. سرمایه گذاران به جریان نقدی ناشی از پرداخت های کوپن ارزش می دهند و امیدوارند بازده CDO ها از بازده پرتفوی های استاندارد با درآمد ثابت بیشتر شود.

سرمایه گذاری در CDO ها محدود به سرمایه گذاران نهادی – شرکت های بیمه، صندوق های بازنشستگی، صندوق های تامینی و موارد مشابه است. با این حال، برای سرمایه گذار خرد، صندوق های سرمایه گذاری متقابل و صندوق های قابل معامله در بورس وجود دارد که CDO ها را در پرتفوی خود قرار می دهند.

[ad_2]

منبع: watch-news.ir